Op jongstleden maandagavond 10 juli klonk het spreekwoordelijke startschot van alweer een drieluik voor de jonge honden van Station America. Dit maal voerde de ‘tourbus’ ons over kronkelige zandpaadjes en langs nostalgische plaatsnamen naar het pittoreske Neerkant waar de kermis, maar ook het slechte weer in volle gang was. Bij café Internos was het buiten gezellig druk; binnen niemand te bekennen. Aan ons de taak daar verandering in te brengen!
De eerste set verliep moeizaam, onder anderen door wat technische problemen met de accordeon. Uiteindelijk hebben bloed, zweet en een microfoonstatief ervoor gezorgd dat het pensorgel in de tweede set weer ‘alive and kicking’ was.
Ondertussen had het publiek zich zichtbaar vermenigvuldigd tijdens de pauze; hun botsautopenningen waren op. En zo als dat wel vaker het geval is kreeg het publiek ons weer aan de gang, en belangrijker: vice versa! Bij een zekere klassieker gingen niet alleen de neuzen, maar ook menig hartslag ‘omhoeg’ toen dorpsmascotte -Urban- Tinus de bühne betrad en met onnavolgbare charme zijn visitekaartje afgaf. Enkele nummers later lag dezelfde hondstrouwe fan al rondjes draaiend te midden van zijn collega-publiek en overleefde hij ternauwernood een sprong van het meters hoge podium. Gelukkig hebben we de foto’s nog…
Dinsdag
De toon was gezet, d’n duvel los. Vol goede moed maakten we ons op voor alweer een ‘thuiswedstrijd’ in Roggel. Wederom bij café Briels; ditmaal in de open lucht. In Roggel was het nat en guur, maar desondanks gezellig. Gedurende de eerste set was de regen alom aanwezig. Een enkeling waagde zich onder het motto ‘spetter, spieter, spater’ voorop in de polonaise, maar het leeuwendeel van de aandachtige luisteraars bleef veilig onder een afdak staan.
Na een korte plaspauze bestegen we opnieuw de bühne en onder trompetgeschal klaarde tijdens ‘De Toet’ niet alleen de lucht, maar daarbij ieders gemoedstoestand. ‘November’ leek zodoende geen toepasselijke plaat meer, maar bewees eens te meer een pareltje in ons repertoire te zijn. Daarna werd het tempo alleen nog maar opgevoerd, met als letterlijk kookpunt het rauwe ‘Tuba’. Het bleef nog lang onrustig in Roggel…
Woensdag
Woensdag was een dag waar we lang naar hadden uitgekeken. Vandaag zouden we afreizen naar de epicentrum van de dialectrock, het hart van de Limburgse trots, het hol van de leeuw; we gaan met z’n allen naar America. Het drietal Tom (accordeon), Ruud (zang) en Bas (geestelijk leider / huisfilosoof) besloot vroegtijdig te vertrekken om de sfeer van het Peelse plaatsje eens breed doch rustig uit te meten. De weg naar het ‘hoge noorden’ bleek vol verborgen tekstverwijzingen, met als toppunt de naam van het café waar we die avond zouden spelen: Station America! Ook haalden plaatsnamen als Helenaveen en Kronenberg spontaan het zangtalent in eenieder naar boven.
Aldaar bleken we volksheld Jack Poels net mis te zijn gelopen. Met loep en zaklamp onderzochten we de barkruk waar hij gezeten zou hebben; geen spoor meer van de meester. Diep getreurd gingen we aan de koffie, totdat café eigenaar Ton met het voorstel kwam om Jack een bezoekje in zijn schilderatelier te brengen. Alledrie veerden we op en volgden de uitbater op de voet. Bij het oversteken van de weg liepen we Rowwen Hèze drummer Martin Rongen nog tegen het lijf. Even handjes schudden, een vluchtig gesprek. Gauw verder. Jack’s atelier bleek goed verscholen: een blauw hek, een ruime oprit en een mysterieuze loods moesten de kunstenaar beschermen tegen ongewild bezoek. Vol spanning werd tenslotte een deurtje ontgrendeld en daarachter troffen we de meester in het hart; de laatste hand leggend aan een nieuw meesterwerk. Jack Poels bleek vervolgens een hele aardige, geïnteresseerde maar vooral normale man. Hoewel menigeen hem -weliswaar terecht- op een voetstuk plaatst, is daarvan in zijn voorkomen niets te merken. We praatten wat over muziek, schilderen, coveren en nodigden hem tenslotte uit om het concert van die avond bij te wonen. Dat kon hij helaas niet beloven. Niet erg Jack, even goede vrienden!
Na onze ontmoeting met de legendarische frontman besloten we nog even bij het stamcafé van menig Rowwen Hèze bandlid ‘Boëms Jeu’ langs te gaan. ‘Veur de kerk op het plein’ gingen we linksaf over ‘de brug’ en eenmaal binnen bleek niemand minder dan ‘IJzeren Thijs’ ons te begroeten, compleet met versleten t-shirt en leren spencer. Verder bleek de klok inderdaad te ‘hoeg’, zat op ‘d’n hook op die kruk echt zonne stille’ en kwam uiteindelijk ook nog de halve biljartclub binnen marcheren. Onze dag kon niet meer stuk.
Die avond bleek het Americaanse volk duidelijk nog geen volle buik te hebben van de lokale Tex-Mex helden, want tijdens ons optreden was het café doorgaans goed vol. Meezingen was uiteraard geen probleem en ook dansen bleek bij menig bezoeker een bekwame eigenschap. In afwachting van een mogelijke verschijning van Jack Poels naderden we met een oog op de deur het einde van de tweede set. Helaas bleef zijn aanwezigheid uit, ook tijdens de toegift. Het zij hem uiteraard vergeven.
Al met al mogen we met deze dag terugkijken op een zeer geslaagde afsluiter van onze drieluik. Jack en de rest van America: bedankt en tot weerziens!
